Dalej, bracia, topór w dłonie,

Ciąć w przemocy harde czoło,

Lud nasz biedny w nędzy tonie,

Płacz i jęki słychać wkoło.

Dalej, bracia, dźwignąć Lud,

Wielki, biedny, Polski Lud!

Dalej, bracia, dłoń do dłoni,

Dźwignąć naszą biedną ziemię,

Niechaj cały świat się skłoni,

Podziwiając Boże plemię,

I podziwia niby cud:

Zmartwychwstały Polski Lud!

Słabych wspierać, przemoc chłostać,

Niszczyć przesąd, światło szerzyć,

I w tej walce królom dostać,

To nasz zakon, w to nam wierzyć!

Choćby życiem wieńczyć trud,

Byle dźwignąć Polski Lud!

Mąż wśród walki nie truchleje,

Prawda, w kaźniach tylu braci!

Lecz gdzie walka, krew się leje;

Wolność ludu krew tę spłaci!

A więc i ten krzyż za Lud

I ten jeszcze krzyż za Lud!^{[1], [2]}