Dnia każdego, Boga mego Matkę duszo wysławiaj!

Jej dni święte, sprawy wzięte z nabożeństwem odprawiaj.

/Przypatruj się, a dziwuj się Jej wysokiej zacności,

Zwij Ją wielką Rodzicielką, błogą Panną w czystości./bis

Czyń uczciwość, by grzech i złość, z ciężarem ich, znieść chciała,

Weźmij Onę za obronę, by cię z grzechów wyrwała.

/Ta Dziewica nam użycza z nieba dobra wiecznego;

Z Tą Królową wziął świat nową światłość daru Bożego./bis

Usta moje, szczęsne boje Tej Matki sławcie pieniem:

Iż przez męstwo z nas przekleństwo zniosła dziwnem rodzeniem.

/Nie ustajcie, wysławiajcie wszego świata Królową;

Jej przymioty, łaski, cnoty chwalcie myślą i mową./bis

Wszystkie moje zmysły, swoje głosy w niebo podajcie;

Pamięć Onej tak wsławionej, świętej Panny, wznawiajcie.

/Acz prawdziwie nikt nie żywię tak szczęśliwy wymową.

By słodkimi, śpiewy swymi, zrównał z tą Białogłową./bis

Cześć Jej dajmy, wszyscy chwalmy, że Panna Boga rodzi;

Zgoła błądzi, kto tak sądzi, że w Jej sławę ugodzi.

/Jednak co wiem, że to zdrowiem umysłu nabożnego,

Wielbić pilnie i usilnie chcę Matkę Pana swego./bis

Prawda, że Tej Panny Świętej, godnie nikt nie wysłowi;

Lecz wszelaki ladajaki, co o Jej czci nie mówi,

/Której żywot pełen wszech cnót i niebieskiej nauki;

Zmyślne wszystkie heretyckie starł wywody i sztuki./bis

Postępkami, jak kwiatkami, wszystek Kościół przybrała;

Co czyniła, co mówiła, nam to za przykład dała.

/Nam Ewina pierwsza wina, Rajskie wrota zawarła;

Z innej miary, z lepszej wiary, Ta nam niebo otwarła./bis

Z pierwszej matki, wszystkie dziatki, wzięliśmy potępienie;

A z Tej drugiej, Matki drogiej, bierzemy swe zbawienie.

/Tę miłować i szanować, wszystkim by nam przystało.

Chwałę dawać, nie ustawać, z Której Bóg nasz wziął ciało./bis^[1]