Błysnął poranek, zniknęły cienie,

Ja wzrok z pokorą toczę po niebie.

Boże, najpierwsze moje westchnienie

I moją duszę wznoszę do Ciebie.

Czuję Twą wielkość, wieczność jej strażą,

U nóg Twych czasu strumień przecieka,

U nóg Twych losy świata się ważą

I drżący piorun woli Twej czeka.

Przed Twojem, Panie, świętem, Obliczem

Drżące się korzą wszystkie narody,

Wszystko przed Tobą prochem lub niczem:

Tobie wiatr huczy i szumią wody.

Przyroda w szatę wiosny przybrana

Dla Ciebie z kwiatów wije podnóże;

Na cześć Twą słońce wschodzi co rana

I za Twą wolą chowa się w chmurze.

A człowiek, chociaż stworzenie Twoje,

Jednak za dziecię przez Cię przyjęte.

Śmie Ci odkrywać uczucia swoje,

Pragnie uwielbiać Twe Imię święte.

O przyjmij, Panie, modlitwę naszą,

Wtedy nam w życiu nic się nie stanie,

Kiedy Ty z nami, gromy nie straszą,

Ach! Zostań z nami, ach! Zostań Panie!^[1]