Raz dobosz zuch

szedł sobie ulicami

i bił za dwóch

w swój bęben pałeczkami.

Ran, ran, ran, pata, plan,

w swój bęben pałeczkami.

Na bębna głos

tłum zleciał się z oddali,

by ujrzeć, kto

tak dzielnie w bęben wali.

Ran, ran, ran, pata, plan,

tak dzielnie w bęben wali.

Królewna, gdy

dobosza zobaczyła,

różyczki trzy

z balkonu mu rzuciła.

Ran, ran, ran, pata, plan,

z balkonu mu rzuciła.

A do tych róż

swe serce uwiązała,

bo w nim się już

prawdziwie zakochała.

Ran, ran, ran, pata, plan,

prawdziwie zakochała.

Był piękny ślub,

wesele huczne po tym,

on u jej stóp

swe serce złożył złote.

Ran, ran, ran, pata, plan,

swe serce złożył złote.^{[1], [2]}