W okropnych cieniach pieczarów podziemnych,

gdzie promień słońca nigdy nie dochodził,

kędy kaganiec, z środka sklepień ciemnych

zwieszony, blade płomienie rozwodził,

Gliński, znajomy z zwycięstw i z niecnoty,

liczył dni smutne ciężkiemi zgryzoty.

„Bodajby zgon mój, pełen mąk i trwogi,

okropnym został Polakom przykładem!

Bodajby żaden w zemście swojej srogi

nigdy nie poszedł moich czynów śladem!

I cóż, że zdrajca hańbę swą przeżyje,

gdy Polskę kirem śmiertelnym okryje?”

Nieszczęsny starzec, wyrzekłszy te słowa,

okropnym jękiem przeraził więzienie;

na łono córki śnieżna spadła głowa,

już czarne śmierci okryły ją cienie.

Tak zginął Gliński, wyniosły i śmiały,

gdyby nie pycha, godzien świetnej chwały.^[1]