Nie ma dziś komu zaśpiewać pieśni,

Co dzień nam smutniej, tęskniej, boleśniej.

/Nie ma dziś komu i łez uronić,

Lepiej łzę ukryć, pieśnią nie dzwonić./bis

Młódź wypłoszona z ojczystej strzechy

Nie wiem, za moje czy ojców grzechy

/Starcy znękani, w żalach dziewice,

Matkom od smutku owisły lice./bis

Już nie wesołe i drobne dzieci,

Bo dla nich gwiazda swobód nie świeci,

/Smutek dokoła, grobowe cienie

Tylko żałosne wtórują pienie./bis

Obcy się rozmógł na ziemi naszej,

Gorzkim przekąsem jak upiór straszy,

/Swój niewolnikiem we własnym domu,

Nie ma dziś pieśni zanucić komu./bis

Umilknij raczej żałosna lutni,

Bo kapłan i lud wszyscyśmy smutni,

/Pobiegniem pod krzyż i prośmy Pana,

Bo li u Niego nasza odmiana./bis^[1]