Wiosno, moja wiosno, ech, majowy śnie!

Roztopiłaś serce w migdałowej mgle.

Pogrążyłaś mnie w udręce

Zakochałaś mnie w piosence

Rzewną, śpiewną nutą zatopiłaś w szkle!

 W pieśni się zanurzyć jak w bukiecie bzu

 Pieśnią się zadurzyć do utraty tchu

 Pieśń kochajmy aż do zgrania

 Aż do cna, do zwariowania

 Żeby nie zapomnieć niegdysiejszych snów!

Lato, moje lato, oszczędź nowych trosk

Spalasz mnie na popiół, zmiękczasz mnie na wosk

Gdy pijany tobą śpiewam

To mi drży… komora lewa!

Serce nie wytrzyma, nie dośpiewa głos!

 W pieśni się zanurzyć jak w bukiecie bzu

 Pieśnią się zadurzyć do utraty tchu

 Pieśń kochajmy aż do zgrania

 Aż do cna, do zwariowania

 Żeby nie zapomnieć niegdysiejszych snów!

Moja ty, jesieni, nie bałamuć już.

Wyschły w życia dzbanie pąki białych róż

Porzuć wiarę bałamutną

Jak się upić to na smutno

Zapijemy biedę umęczonych dusz!

 W pieśni się zanurzyć jak w bukiecie bzu

 Pieśnią się zadurzyć do utraty tchu

 Pieśń kochajmy aż do zgrania

 Aż do cna, do zwariowania

 Żeby nie zapomnieć niegdysiejszych snów!

Zimo, moja zimo, hula z nami wiatr

Wszystko przeminęło jak upiorny żart.

Nie ma dzisiaj wonnych dzbanów

Nie ma stepów ni kurhanów

Już nas nie uwodzi klechda dawnych lat!

 W pieśni się zanurzyć jak w bukiecie bzu

 Pieśnią się zadurzyć do utraty tchu

 Pieśń kochajmy aż do zgrania

 Aż do cna, do zwariowania

 Żeby nie zapomnieć niegdysiejszych snów!/bis

 Jeśli pieśnią się nie wzruszasz

 To wyzionie ducha dusza

 Skończy się na zawsze zapomniany cud!^[1]