Nie miałem prawie nic,

a chciałem jej darować świat

i czarno-białe dni

rozłożyć na pniecie barw.

Mówiłem: „Jeśli chcesz,

zabiorę, cię daleko stąd,

ze sobą tylko weź

gorące serce, dwoje rąk”.

Dwadzieścia lat, a może mniej

wirował w oczach słońca pył,

dwadzieścia lat, a może mniej,

świat brałem taki, jaki był...

Dwadzieścia lat, a może mniej,

uczyłem się dopiero żyć,

dwadzieścia lat, a może mniej,

nie miałem prawie nic...

Nie miałom prawie nic,

a chciałem jej darować świat,

rozmienić każdą myśl

na cienie nocy, światła dnia.

Ściemniała listów biel,

kto inny zabrał ją gdzieś stąd,

to było dawno, wiem,

i wiem już nawet, gdzie tkwił błąd...

Dwadzieścia lat...^[1]