A w niedzielę po obiedzie

Chodził Pan Bóg po tym świecie,

Chodził, chodził, próbujący,

Grzesznych ludzi próbujących.

I napotkał dziewkę młodą,

Która niosła wiadro z wodą.

Dziewko, dziewko, daj tej wody,

Umyć ręce, święte nogi.

Gościu, woda jest nieczysta,

Napadało z drzewa liścia.

A ta woda najczyściejsza,

A tyś dziewko najgrzeczniejsza.

Siedmiuś synów porodziła,

I w tejś wodzie utopiła.

Gościu, gościu, coś za prorok,

Coś ty przejrzał mój prawy bok.

Nie jestem ja żaden prorok,

Tylko jestem z nieba Pan Bóg.

Jak ujrzała, że to Pan Bóg,

Upadła mu krzyżem do nóg.

Dziewko, dziewko, nie lękaj się,

Idź do kościoła, spowiadaj się.

Do kościoła wstępowała,

Siedem sążni ziemia drżała.

Ołtarze się odwróciły,

I świece się zgasiły.

Chorągwie się pozwijały,

A organy grać nie chciały.

Tak się długo spowiadała,

Aż się prochem rozsypała.

I ziemia się drżyć przestała,

Bo ona grzechu nie miała.

Ołtarze się powróciły,

I świece się zapaliły.

Chorągwie się rozwijały,

I organy same grały.^{[1], [2]}