Dzień odszedł daleko

i wieczór już rozsnuł

niebieskie, chłodne mgły...

Bór ciemny cichutko

układa się do snu.

Nie śpimy tylko my...

Ognisko się żarzy

i płynie, i płynie śpiew,

aż księżyc-towarzysz

zdziwioną uniósł brew.

Przed laty, przed laty,

w wojennym pochodzie

szło wojsko przez ten las.

A może z tym wojskiem

do kraju szedł ojciec

lub brat któregoś z nas.

I może tu blisko

spoczywał po znojnym dniu.

Płonęło ognisko,

las szumiał mu do snu.

Las szumi i szumi,

ognisko się żarzy,

dokoła wszystko śpi.

Druhowie, my kiedyś

staniemy na straży

tych jezior, pól i wsi.

Tych jarów i lasów,

tych drożyn, bielonych chat.

Więcej niechaj zawczasu

zamieszka w sercu hart.^{[1], [2]}