Gdybym był ślimakiem,

właziłbym na stół,

miny miał nijakie

i bym sobie pluł,

obrus bym poślinił,

zmoczył stołu blat,

leżał na brzoskwini,

a sałatę – zjadł!

 W spokoju i na luzie

 mięczaka miałbym buzię…

Gdybym był ślimakiem,

to bym w błocie rył,

robił kulki takie

i w tych kulkach żył;

kupy miał zielone,

okiem ruszać mógł.

Ciut za twardy domek

bym, niestety, wlókł.

 W spokoju i na luzie

 mięczaka miałbym buzię…

Gdybym był ślimakiem,

miałbym jeden klin:

niepokoi tatę

pełzający syn!

Jeśli nie pasuje

wariant ten i zwierz,

to mu proponuję:

„Bądź ślimakiem też!”.

Ale, synu, ale jak? Czy ja mam predyspozycje?

Masz, tatuś, masz, spójrz do lustra, nadajesz się.

 W spokoju i na luzie

 mięczaków mamy buzie…

 W spokoju i na luzie

 mięczaków mamy buzie…^[1]