Wszystkie skarby świata tego

oddać musiałby królowi

jego sługa Girineldo,

by naprawić to, co zrobił.

Wczesnym rankiem dnia pewnego,

gdy doglądał pańskiej zbroi,

zawołała wtem do niego

żona króla z komnat swoich:

– Girineldo, Girineldo,

uwierz, proszę, słowom moim,

czekać będę przyjścia twego

w moim łożu dzisiaj w nocy.

– Pani, drwisz ze sługi swego,

bo za tobą siła stoi.

– Wcale nie drwię, Girineldo,

czekam dzisiaj w łożu moim.

– Wyznacz więc godzinę jedną,

kiedy przyjść mam do alkowy.

– Kiedy tylko wzejdzie miesiąc,

ty do przyjścia bądź gotowy.

Gwiazdy już na niebie świecą,

księżyc przeszedł już pół drogi.

– Co się stało, Girineldo?

Czemu jeszcze nie nadchodzisz?

Rozgwieżdżone dzisiaj niebo,

jak za dnia tak jasno w nocy,

ale w zamku wszędzie ciemność,

Girineldo w drzwiach już stoi.

Wreszcie więc kochanka swego

już królowej widzą oczy,

czule tuli się do niego,

już ich miłość ma w swej mocy.

Wnet zmęczeni cicho leżą,

sen głęboki ich zaskoczył,

kiedy, oczom swym nie wierząc,

niespodzianie król nadchodzi.

– Co mam zrobić z tą kobietą?

Wszak nie mogę zabić żony!

Jeśli zginie Girineldo,

honor mój wraz z nim stracony…

Lepiej niech to skryje ciemność,

niech się nikt nie dowie o tym,

nigdy jeszcze wszak kobieta

nie oparła się miłości…^[1]