Głos wdzięczny z nieba wychodzi,

Gwiazdę nam nową wywodzi,

Która rozświeca ciemności,

I odkrywa nasze złości.

Z różdżki Jesse kwiat zakwita,

Który zbawieniem świat wita;

Pan Bóg zesłał Syna Swego,

Przed wieki narodzonego.

Ojcowie tego czekali,

Tego Prorocy żądali,

Tego Bóg światu miał zjawić,

Od śmierci człeka wybawić.

Człowieka chytry wąż zdradził,

Z rajskich rozkoszy wysadził.

Skusił, by z drzewa rajskiego

Skosztował zakazanego.

Przez co był z raju wygnany

I na wieczną śmierć skazany;

Lecz Pan użalił się tego,

Myślał o zbawieniu jego.

Wnet Anioł Pannie zwiastował,

O czem Prorok prorokował:

Iż miał powstać Syn zacnego

Plemienia Dawidowego.

Weselcie się ziemskie strony:

Puściwszy niebieskie trony

Bóg idzie na te niskości,

Z niewymownej Swej litości.

Radujcie się i Anieli

A bądźcie z tego weseli,

Że się nam Bóg w ciele stawi,

Ten upadek nasz naprawi.

Wesel się ojcze Adamie,

Wesel się i Abrahamie,

Już wstaje twe pokolenie,

Wszystkich narodów zbawienie.

Wesel się i ty Dawidzie,

Oto Król do ciebie idzie,

Który na tronie twym siędzie,

Na wieki królować będzie.

Weselcie się wszyscy Świeci

I wy ludzie smutkiem zdjęci:

Idzie na świat Odkupiciel,

Strapionych wszystkich Zbawiciel.

Weselcie się i dziateczki,

Matki i cne panieneczki:

Oto Panna Syna rodzi,

Niech ta wieść wszystkich obchodzi.

Którą Archanioł pozdrowił,

A te słowa do Niej mówił:

„Zdrowaś bądź pełna światłości,

Porodzisz Syna w czystości”.

Panna gdy to usłyszała,

Pokornie odpowiedziała:

„Otom służka Pana mego,

Stań się według słowa twego”.

Szczęśliweż to ukorzenie,

Które dało nam zbawienie!

Serce Panny zniewoliło

Boga, z nieba wywabiło.

Przez Twą pokorę żądamy,

Niech tej łaski doznawamy,

By nam grzechy nie szkodziły,

Od Boga nas nie dzieliły.

Zjednaj nam u Syna Twego,

Zbawiciela świata tego:

Czystość, miłość i pokorę,

Serce do poświęceń skore.

Daj nam pozbyć, co jest złego,

Daj dojść dobra najwyższego;

Przez pokorę nas takową

Wpraw w społeczność Jezusową.^[1]