Gwiazdeczko, coś świeciła nad stajenką tam,

Powiedzże, gwiazdko miła, powiedz, gwiazdko nam,

Ktoć mleczne wskazał drogi, żeś przebyła świat,

I przed Boży tron ubogi Mędrcom słała ślad.

Wszechmocny Stwórca ziemi życie we mnie wlał,

Drogami błękitnemi do Betlejem słał,

Jak Anioł wiódł pasterzy, w Betlejemski próg,

Tak przeżeranie wieść się szerzy, gdzie zrodzony Bóg.

O Boska gwiazdo złota, błyśnij pośród nas,

Gdzie brak wiary, niecnota, serce mieni w głaz.

Świeć, prowadź do kościoła, wśród ciernistych dróg.

Tam nas czeka, tam nas woła, Ojciec nasz i Bóg.

Tak ciemno, smutno w duszy, że płaczemy w głos,

Bo w strasznych mąk katuszy, Bóg zgotował los,

Więc gwiazdo zaświeć jasno, ową szopkę wskaż,

Nim źrenice nam zagasną, upadniem na twarz.^[1]