Przyszła pora jesieni,

już kaliny w czerwieni,

babie lato się błąka polami

mgła otula świat z rana,

puste gniazdo bociana.

Gdzieś ty, boćku?

Hen, hen za morzami!

Wkrótce ścichnie i wicher.

Płatki miękkie i ciche

spadną z nieba, okryją świat bielą.

Ziemia będzie drzemała,

nowej wiosny czekała

pod śnieżystą

puchową pościelą.

Po jesieni, po zimie,

kiedy chłód już przeminie,

przyjdzie wiosna kwiatowa, zielona.

Wtedy, boćku, nie zwlekaj!

I choć droga daleka,

wzbij się w błękit,

i wracaj tu do nas!^[1]