W zamglonej, bezkresnej dali

migocą szczyty gór

I chatkę tam gdzieś na hali

spowija morze chmur;

Ktoś stęskniony i spragniony czeka,

czy „Harnasi” ujrzy choć z daleka...

W zamglonej, bezkresnej dali

melodię nuci bór:

Gdy harnasiowska piosnka brzmi

i w duszy głąb się wkrada,

To w oczach dziewcząt blask ten lśni,

co miłość zapowiada.

Gdy „Harnaś” czyjeś serce skradł,

co dziś w rozterce krwawi,

Hej, harnasiowska piosnka

wspomnień ślad zostawi.

Hej, harnasiowska piosnka

wspomnień ślad zostawi.

Po latach, gdy wojna minie,

„Harnasie” wrócą znów

I chociaż niejeden zginie,

ktoś będzie z dawnych snów.

I doczeka się dziewczyna swego

sercem całym tak ukochanego,

A dawna pieśń znów popłynie,

do starych znanych słów:

Gdy harnasiowska piosnka brzmi...^[1]