W okresie od maja do końca czerwca 1943 r. oddział „Jędrusiów” kwaterował w lasach Turskich opodal Połańca. Właśnie w tym czasie narodził się Hymn, który „Jędrusiom” towarzyszył już do końca ich partyzanckiej działalności, tj. do stycznia 1945 r. Działali wówczas w rejonie Gór Świętokrzyskich. Piosenka rozpowszechniła się nie tylko na Kielecczyźnie. Dotarła również na pogranicze Lubelskiego oraz na Podkarpacie. Była wielekroć przerabiana przez różne oddziały partyzanckie, zarówno przez BCh, jak i GL oraz AL. Np. w zbiorku Pieśni partyzanckie Batalionów Chłopskich wydanym w 1967 r. zamieszczono ją jako piosenkę bechowców Nam nie straszna germańska potęga. W zbiorze Z pieśnią i karabinem, który ukazał się w 1970 r., podano piosenkę „Jędrusiów” w wersji zmienionej i zatytułowanej My, bandyci Harnasia^[1].