I rzucił ojców zagrody

Rzucił tłum bratniej drużyny

Ojcowski rzucił szmat roli,

I czary łąki kwiecistej,

By między obce narody

Wziął tylko klejnot jedyny

Iść szukać doli, niedoli,

Garść czarnej ziemi ojczystej...

I płakał łzami tęsknoty,

Rzucając pola rodzinne

I matki tkliwe pieszczoty,

Zabawy dziecka niewinne,

Wszystko co w ziemi miał bratniej

Znikło w przeszłości ciernistej;

Wziął tylko klejnot ostatni:

Garść czarnej ziemi ojczystej...

I przebył lądy i morza,

Widział świat cudów nieznany,

Lecz silny błękit przestworza

I ciche ojców kurhany

Znów w nim tęsknotę budziły

Za rajem łąki kwiecistej,

Skąd wziął z najdroższej mogiły

Garść czarnej ziemi ojczystej...

A gdy już śmierci godzina

Dni wędrownika przecięła,

I zimna obca mogiła

W łono go swoje przejęła

Do grobu bratniej drużyny,

U stoku góry śnieżystej,

Dano mu klejnot jedyny:

Garść czarnej ziemi ojczystej...^{[1], [2]}