Otwórz, dziewczyno, na oścież okienko

i wyjrzyj z okienka w dół.

Będę ci inną, prawdziwszą piosenkę,

piosenkę prawdziwą snuł.

Jak młode Stare Miasto,

jak młody Nowy Świat,

jak świateł w Wiśle jasność,

jak uśmiech naszych lat,

jak murarz szorstką ręką

potrafi cegłę kłaść,

taką piosenkę prawdziwą,

młodą i żywą,

taką piosenkę

chcę ci dać.

Różą ceglastą zakwitnie nam miasto,

domami, kwiatami w krąg.

Dzwonki tramwajów wesoło śpiewają

o trudzie murarskich rąk.

Jak młode Stare Miasto...^[2]