Naprawdę jaka jesteś,

nie wie nikt,

bo tego nie wiesz

nawet sama ty.

W tańczących wokół

ciemnych lustrach dni

rozbłyska twój

złoty śmiech,

przerwany wpół

czuły gest,

w pamięci składam wciąż

pasjans z samych serc.

Naprawdę jaka jesteś,

nie wie nikt,

to prawda niepotrzebna

wcale mi.

Gdy nie po drodze

będziemy razem iść,

uniosę twój

zapach snu,

rysunek ust,

barwę słów,

niedokończony,

jasny portret twój.

Uniosę go,

ocalę wszędzie,

czy będziesz przy mnie,

czy nie będziesz.

Talizman mój

z zamyśleń nagłych twych

i rzęs,

obdarowany tobą, miła,

gdy powiesz do mnie kiedyś,

wybacz...

przez życie pójdę,

spoglądając wciąż wstecz.

Naprawdę jaka jesteś,

nie wie nikt,

to prawda niepotrzebna

wcale mi.

Gdy nie po drodze

będziemy razem iść,

uniosę twój

zapach snu,

rysunek ust,

barwę słów,

niedokończony,

jasny portret twój.^{[1], [2]}