Ponad drogą Irpień płynie,

Za kpieniem wał wzniesiony,

A za wałem oko ginie

I Kijowskie słychać dzwony.

Hej, jak wał tam, jak mogiła,

Jak się ciągną tamte lasy,

Polska niegdyś słupy biła,

Lepsze były tamte czasy.

Wówczas była cześć i sława,

Każdy stary człek to powie;

Hetmańszczyzna miała prawa,

A król polski żył w Krakowie.

Bogdaj przepadł, kto lud mnogi

Oddał Moskwie za pstre kwitki;

Gdzie krzyż dawniej, dziś ostrogi,

A z więźniami mkną kibitki.

Dziś tu jadąc Moskal śpiewa,

Za nim ciągnie lud nawałem,

Pędząc jeńców do Kijowa

I wstrzymali się za wałem.

A z Kijowa jedzie pani

I spojrzała i pobladła:

„Ach, to nasi, pokonani!” –

Zawołała i wysiadła.

„Cóż ja, biedna, pocznę z wami?

O mój Boże, Boże miły,

Wykupiłabym was łzami,

Gdyby moje łzy płaciły!”

„Nie płacz pani! – Jeniec rzecze –

Chociaż my tu dziś w niewoli,

Wrócą jeszcze polskie miecze

I dożyjem lepszej doli!

Jak nas trzystu, chciej zapytać,

Wszyscy ranni do jednego,

Bo Polaka wolno schwytać

Tylko na wpół umarłego.

A kto wszystko za kraj stracił,

Kto Ojczyźnie służył szczerze,

Ten spokojny i w Sybirze,

Bo część długu już odpłacił!”^{[1], [2], [3]}