Nigdy w życiu mym nie umiałem zdjąć

czapki przed nikim,

a teraz na twarz, na kolana ryms

przed jej bucikiem.

Byłem wściekłym psem – ona uczy mnie

jak jeść z jej rączki,

miałem wilcze kły – zamieniłem je

na mleczne ząbki.

Jestem mały miś, własność lali tej,

co palec ssie, kiedy zasypia.

Jestem mały miś, własność lali tej,

co mamy chce, gdy jej dotykam.

Byłem twardy drań – ona sprawia, że

jak z makiem kluska

słodki, smaczny i ciepluteńki, wciąż

wpadam w jej usta.

Mleczne ząbki ma, kiedy śmieje się

i kiedy śpiewa,

lecz ma wilcze kły, gdy jest na mnie zła

i gdy się gniewa.

Jestem mały miś, własność lali tej,

co palec ssie, kiedy zasypia.

Jestem mały miś, własność lali tej,

co mamy chce, gdy jej dotykam.

Siedzę w kącie mym i cichutko łkam

pod jej pantoflem,

kiedy wścieka się, choć powodów brak –

bo jest zazdrosna.

Pewien śliczny kwiat wydał mi się raz

ładniejszy od niej,

pewien śliczny kwiat zginąć musiał więc

pod jej pantoflem.

Jestem mały miś, własność lali tej,

co palec ssie, kiedy zasypia.

Jestem mały miś, własność lali tej,

co mamy chce, gdy jej dotykam.

Wszyscy mędrcy wciąż wykrzykują mi,

że w jej ramionach,

gdy skrzyżują się i oplotą mnie,

niechybnie skonam.

Może będzie tak, może będzie siak,

ale dość krzyków!

Jeśli zginąć mam, jeśli wisieć mam,

to na jej krzyżu.

Jestem mały miś, własność lali tej,

co palec ssie, kiedy zasypia.

Jestem mały miś, własność lali tej,

co mamy chce, gdy jej dotykam.^[1]