Judzką krainę noc okryła.

I w snu marzeniach zanurzyła, Jej niwy./X3

Pokój zajął szczęśliwy, szczęśliwy,

Gość w Betlejem mieście mnogi

I Pasterze lud ubogi,

Cnotliwy, cnotliwy.

I w polu przy swej trzodzie,/bis

Posnęli w swobodzie./bis

Wtem wskroś obłoki zajaśniały,

I w nadzwyczajne przyodziały, Promienie,/X3

Całe niebios sklepienie, sklepienie,

A w powietrzu się unosi

Anioł i radośnie głosi

Zbawienie, zbawienie.

Że Bóg się w polu rodzi,/bis

Na ziemię przychodzi./bis

Pasterze ze snu temi głosy

Zbudzeni trwogą pod niebiosy, Spojrzeli,/X3

Widząc cuda zadrżeli, zadrżeli,

Lecz im Anioł rzekł, by byli

Bez wszej trwogi i spieszyli,

Weseli, weseli.

By Zbawiciela swego,/bis

Witać zesłanego./bis

Gdy Mu swe dary już oddali.

Stanęli w kolo i śpiewali, O Panie,/X3

Tu leżący na sianie, na sianie,

Tyś w dobroci niepojęty,

Żeś obrał sobie z bydlęty, Mieszkanie./bis

Abyśmy przez to w niebie,/bis

Mieszkali u Ciebie./bis^[1]