Kiedyś... po latach – gdy ścichną te fale,

które nas w wirów porwały odmęty,

kiedy opadnie huragan krwi wzdęty

i łzy obeschną i ścichną już żale –

Ze czcią ujmiecie pogięte pałasze

i zawiesicie na ścianach wysoko

i łzą serdeczną zabłyśnie wam oko –

gdy wam powiadać będą dzieje nasze.

I będzie pełny znów każdy zakątek

polskich relikwii i polskich pamiątek,

I znowu ogniem zapłoną wam lice

w nasze zmnożone, żałosne rocznice,

I w niebo pieśni popłynie orędzie –

kiedyś – po latach – gdy nas tu będzie...^{[1], [2]}