Ujrzałem kometę, po niebie leciała

chciałem jej zaśpiewać, ale się schowała

jak łania uciekła w leśne oczerety

a w oczach zostały mi złote monety

I skryłem monety do ziemi pod dębem

gdy znowu przyleci – nas tu już nie będzie

nas tu już nie będzie – los marny człowieka!

Ujrzałem kometę – chciałem jej zaśpiewać…

O wodzie o trawie o lesie

o śmierci, z którą zmierzyć przyjdzie się

miłości i zdradzie i świecie

i wszystkich ludziach co żyli tu na tej planecie…

Na dworcu niebieskim wciąż dzwonią wagony

Kopernik i Kepler badali ich tory

aż w końcu spisali odwieczne zasady

te które do dzisiaj na plecach dźwigamy,

To jedna z największych tajemnic przyrody,

że tylko z człowieka się człowiek narodzi,

że tylko z korzeni drzew rosną gałęzie,

krew naszej nadziei wędruje po świecie.

Nanana…

Ujrzałem kometę – a była jak rzeźba

wielkiego artysty, którego już nie ma

gdy chciałem jej dotknąć i wspiąć się do nieba

do naga obnażył mnie bezsens pragnienia

Jak posąg Dawida z białego marmuru

patrzyłem na niebo, szukałem tam cudu,

że może tu wróci – ot próżność człowieka!

Lecz nas tu już nie będzie – ktoś inny jej zaśpiewa…

O wodzie o trawie o lesie

O śmierci, z którą zmierzyć przyjdzie się

Miłości i zdradzie i świecie

Będzie to piosneczka o nas… i komecie…^[1]