Kominek zgasł, popiołu szary szmat

Nie sparzy już, a tylko ból złagodzi.

Przeszłości cień wychodzi z kąta rad

I cicho, cicho po pokoju chodzi.

Prysnął czar cudnych, złotych snów,

W duszy mrok, smutek, kir, pustka, żal.

Pękła nić, nie ma sił związać znów

Kilka chwil szczęścia mig, senna dal.

Tyś smutna wciąż, spowita w czarny szal,

Przed tobą wstyd, wstyd zdrady i oddania.

Nie lękaj się, wiem co to ból i żal,

Ten dumny ból, co zostać ci zabrania.

Prysnął czar...

Nie lękaj się, jak zeschły, zwiędły kwiat

Nie czuję nic, w pokoju smutek chodzi.

Kominek zgasł, popiołu szary szmat

Nie sparzy już, a tylko ból złagodzi.

Prysnął czar...^[2]