Cudze chwalicie,

Swego nie znacie,

Sami nie wiecie,

Co posiadacie!

A boć nie śliczne,

Te wioski liczne?

Ten kraj kochany?

Bogate łany,

Bujne ogrody,

Łączka wesoła,

A na niej trzody

Widzisz dokoła.

Z daleka borek,

Na górze dworek,

W koło topole,

A tam na dole

Strumyk, jak wstęga

Ku rzece sięga,

Tu niskie chatki,

A przy nich dziatki,

Hoże, rumiane,

Jak umalowane.

Co to za życie!

O! Takie dziecię,

Widzieć wam trzeba:

Z partyką chleba,

Z ułamkiem sera;

Tam dusza szczera,

Pełna prostoty,

A nie brak cnoty,

Przy chatce, chatka,

W pracy czeladka,

W polu figury,

W podwórku kury.

Na oknie kotek,

Przy płotku płotek,

I pies przy budzie.

A co za ludzie!

Każdy gotowy,

Sercem i słowy,

Przyjąć w gościnę,

Da i pierzynę,

Sobie odejmie

A da uprzejmie;

Gdyś wstąpił w progi,

Toś już nam drogi.

Tu zacna matka,

Uczy pacierza,

O Bogu prawi,

Dobro rozszerza.

Nie jedź po świecie,

Znajdziesz tu przecie

Nie zgorszę rzeczy.

Nikt nie zaprzeczy,

Że w tym kąciku,

Cnoty bez liku,

Uczucia żywe,

Serca poczciwe.^[2]