Ciemnym borem nad wieczorem,

Leciał czarny kruk,

I do chatki starej matki

Puk, w okienko puk.

Matko moja, matko moja,

Przybądź, co masz tchu,

Bo górami i lasami

Pędzę z dala tu.

O ptaszyno, ty z nowiną,

Jakąż niesiesz wieść,

Ach, wesele, czy łez wiele

Musisz do mnie nieść.

Czarna skóra, czarne pióra,

To żałobny znak,

Ty z boleścią, z smutną wieścią

Pędzisz do mnie tak.

Matko moja, starość twoja

Będzie dla cię raj,

Syn twój drogi pobił wrogi

I poległ za kraj!

Gdym za łupem, miłym trupem,

Ciągnął tam, gdzie bój;

Z wroga klęski, syn zwycięski

Wołał do mnie twój.

Hej ptaszyno! Hej, ptaszyno!

Od rodzinnych stron

Leć do chatki lubej matki,

Obwieść jej mój zgon.

Tak mię wołał i wnet skonał,

Lecz zwyciężył wprzód,

Na wawrzynie zwycięstw ginie,

Lecz wsławił swój ród.

Matka słucha, a po chwili

Pada martwy trup,

Ponad synem słowik kwili,

Ponad matką... kruk.^{[1], [2]}