Krzyżu Święty nade wszystko, drzewo przenajszlachetniejsze

/W żadnym lesie takie nie jest, jedno na którym sam Bóg jest.

Słodkie drzewo, słodkie gwoździe, rozkoszny owoc nosiło./bis

Skłoń gałązki, drzewo święte, ulżyj członkom tak rozpiętym,

/Odmień teraz oną srogość, którąś miało z przyrodzenia,

Spuść lekkuchno i cichuchno Ciało Króla niebieskiego./bis

Tyś samo było dostojne nosić światowe zbawienie,

/Przez Cię przewóz jest naprawion światu, który był zagubion,

Który święta Krew polała, co z Baranka wypływała./bis

W jasełkach leżąc gdy płakał, już tam był wszystko oglądał.

/Iż tak haniebnie umrzeć miał, gdy wszystek świat odkupić miał,

W on czas między zwierzętami, a teraz między łotrami./bis

Niesłychanać to jest dobroć za kogo na krzyżu umrzeć.

/Któż to może dziś wykonać, za kogo swoją duszę dać?

Sam to Pan Jezus wykonał, bo nas wiernie umiłował./bis

Nędzne by to serce było, które by nie zapłakało,

/Widząc Stworzyciela swego, na krzyżu zawieszonego,

Na słońcu upieczonego Baranka Wielkanocnego./bis

Marya Matka patrzyła na członki, które powiła,

/A powiwszy całowała, z tego wielką radość miała;

Teraz je widzi sczerniałe, żyły, stawy w Nim porwane./bis

Nie był taki, ani będzie nikomu smutek na świecie.

/Jaki czysta Panna miała, w on czas kiedy Nań patrzała.

Przez boleść, którąś cierpiała, Matko, uproś wieczne życie!/bis^[2]