Tysiąca polskich lat

przeminął okres długi

i tysiąc pierwszy rok

historii wybił dzwon.

Wśród wielu innych dat

wyznaczył Fromborkowi

do nowej drogi start

wysiłkiem naszych rąk.

To samo niebo namiot swój

rozpina nad katedrą,

z lampami zapalonych gwiazd,

z księżycem i legendą:

bo tu, gdzie dziś harcerski śpiew

odbija się o mury,

Kopernik śledził planet ruch

i zmieniał bieg natury.

Tysiące polskich chat

warmińskiej strzeże ziemi

i w obce ręce dziś

nie odda jej już nikt,

bo krwi nie darmo tu

zabarwił się czerwienią

czterdziesty piąty rok

w zimowe wojny dni.

To samo niebo namiot swój

rozpina nad katedrą,

z lampami zapalonych gwiazd,

z księżycem i legendą;

bo tu, gdzie dziś harcerski śpiew

wiatr niesie po Zalewie,

ze wschodu, walcząc, żołnierz szedł

wyzwalać Warmii ziemię.

Tysiące polskich dróg

nas wiodło tu do celu

i na fromborski szlak

wstępował każdy z nas.

Z przygodą za pan brat,

bo wierz nam, przyjacielu,

przygodą praca jest

w tym mieście z dawnych lat.

To samo niebo namiot swój

rozpina nad katedrą,

z lampami zapalonych gwiazd,

z księżycem i legendą;

bo tu, gdzie dziś harcerski śpiew

uderza w drzew korony,

entuzjazm młodość naszych lat

oddaje Fromborkowi.^[1]