Kto raz się wzniósł na szczypty

I czołem sięgnął chmur,

Ten wiecznie tęsknić będzie

Do niebotycznych gór.

Bo miło jemu nocą być

Bliżej świetnych gwiazd,

dniem dzikie gonić kozy

I orlich szukać gniazd.

Tu z dali mnie dochodzi

Szarego życia gwar,

Tu rwące grzmią potoki,

Kaskadą szumi jar,

Lub czasem się łoskotem

Obsunie skalny dom

I lecąc na przepaście,

Uśpiony budzi grom.

Hej, nigdzie tej swobody

Nie doznasz jako tu,

Gdy śnieżne goniąc wierchy,

Po srebrnym stąpasz mchu.

I radbyś na wyżynie

Dwa razy życiem żyć,

By z orłem pójść w zawody

I jeszcze wyżej być.^{[1], [2]}