Nie trzeba nam motorów

i asfaltowych szos,

gdy spływa cień wieczoru

na rozwichrzony wrzos.

Spadają gwiazdy z nieba,

świetlisty znacząc ślad

i więcej nic nie trzeba

idącym w leśny świat.

Po mchu się lekko stąpa

w zielony, cichy las,

z księżyca mamy kompas,

drogowskaz mamy z gwiazd.

Gdzie rośnie las najgęściej,

gdzie biega lis i dzik,

znajdziemy takie szczęście,

o którym nie wie nikt.

Lasy zielone, lasy zielone

aż do samego dna.

Szczęście zgubione, szczęście zgubione

zielone oczy ma.

Zakwita w gąszczu jeżyn

jak czarodziejski kwiat

i czeka na harcerzy

od niepamiętnych lat.

Czy szczęście jest daleko,

czy też u naszych nóg?

Wie tylko leśne echo,

wie tylko dąb i buk.

A czasem takie bliskie

odwiedza nasze sny,

przeleci nad ogniskiem

jak smuga jasnej mgły.

Ukaże się na chwilę

w pogodną noc jak dziś

i wiemy tylko tyle,

że trzeba za nim iść.

Lasy zielone...^[2]