Krążyli tak dawno pomiędzy zimami

Pod słońcem i chmurką i w porze z deszczami

Wołała z daleka lecz tylko myślami

no odwróć się czekam latami zimami

O mój nieznajomy popatrz tutaj chodzę

U mnie tyle kwiatów w tym domku przy drodze

Zawsze tylko jedna lila roku pora

Smak wonnej herbaty z rana do wieczora

Nikt tu się nie spieszy i głośno nie krzyczy

Nikt tu nie nagrzeszy nadmiarem słodyczy

Muzyka z sufitu sączy dźwięczne krople

Nikt o nic nie pyta złym słowem nie dotknie

Lecz on nie usłyszał snuł się po kałużach

Płaszcz źle na nim wisiał, zmora jakaś duża

Gryzła go jak pająk, zmęczyła jak mucha

Niczego nie słyszał bo nie umiał słuchać

Przestał ją też widzieć i między deszczami

snuje się tak dotąd latami zimami^[1]