Kto będąc dzieckiem szedł na skwer

w królestwo nadwiślańskich sfer,

miał sanki na Dynasach,

swój dąb w biełańskich lasach,

z Karowej patrzał w okien blask,

z Kierbedzia skręcał w Nowy Zjazd,

ten, choćby zdobył wszystko, przez tysiąc wróci miast.

Gdzie na mapie świata, maleńki świat, maleńki znak,

gdzie się Wisła wplata w warszawski wplata, w warszawski trakt,

gdzie Stare Miasto, co tkwi nad rzeki brzegiem,

gdzie domki są vis á vis o krok od siebie,

błądzi Nowym Światem stęskniona błądzi, stęskniona myśl,

chciałaby w znajome zakątki, w stare zakątki iść,

znaleźć stary sklepik,

zaułek jakiś, uliczkę,

sień i odnaleźć ślad przeszłości swej cień.

Zaciera pamięć zdarzeń moc,

zostawi jakiś świt, dzień, noc,

podróże zblakną w myśli,

niepamięć wiele zniszczy,

lecz Ogród Saski, obok plac i kasztan,

gdzie wyryłeś raz splecione dwie litery,

on jest, jest w jednym z miast.

Gdzie na mapie świata...^[2]