Uderzcie w bębny, zagrajcie nam w rogi,

Za Bug, za Bug, za Bug, za Bug, za Bug, za Bug!

Niech lotne serce nie wyprzedza nogi,

Uderzcie w bębny, zagrajcie nam w rogi:

Dla naszych serc, dla naszych nóg,

Za Bug, za Bug, za Bug, za Bug, za Bug, za Bug!

Już tam niejeden z zabużańskich braci

Uchem przy ziemi każdy tętent ima;

Tysiąc go razy i chwyta i traci,

A nas jak nie ma, tak nie ma!

A posiodłane, pokiełznane konie

Strzygą uszami, rżą do naszych koni,

A ostre szable i nabite bronie

Brzęczą nutą naszej broni!...

Uderzcie w bębny...

Warczy próg Dniepru, pomrukuje Dźwina,

Bo cudzy język polską wodę chłepce;

Wyje stepami polska Ukraina,

Bo cudzy koń step jej depce;

Dyszy niechęcią bagniste Polesie,

Burzami grożą naddnieprzańskie skały;

Lesista Litwa dąsa się i ćmi się

Na ten nasz pochód długi, opieszały.

Uderzcie w bębny...

Wodzu nasz, Janie, Białe Orły żebrzą

Ogniem Grochowa i Wawru napadem:

Niech się co prędzej brzegi Bugu srebrzą

Triumfującym ich stadem.

Niech postrzelony potwór ten dwugłowy

Po ziemi polskiej dłużej się nie słania!

Wypuść ostatni pocisk piorunowy

I skróć mu męki strasznego skonania.^{[1], [2]}