Maszerują chłopcy, maszerują,

młodość z nimi idzie w krok.

Niebo błękitne, niebo pogodne,

od łanów idą zapachy miodne,

jabłonie strojne w kwiat.

Od piosnek echo idzie po gaju,

dzwoni srebrzyście fala ruczaju,

śmieje się cały świat.

Maszerują chłopcy, maszerują:

„Raz, dwa, trzy, cztery; raz, dwa, trzy!”

Maszerują chłopcy, maszerują,

miłość z nimi idzie w krok.

Śmieją się dziewcząt usta czerwone,

złocą się jasnych włosów korony,

noc idzie, z nocą czar.

Sad stary szepce coś tajemniczo:

„Bierz pocałunki, wszak ich nie liczą,

bierz, póki w sercu żar”.

Maszerują chłopcy, maszerują,

„Raz, dwa, trzy, cztery; raz, dwa, trzy!”

Maszerują chłopcy, maszerują,

śmierć za nimi idzie w krok.

Hej, tam za górą słychać strzały,

pada z jabłoni okwiat biały,

krew rdzawi się u stóp.

Hej, tam za górą słychać jęki,

czerwonych maków więdną pęki

rzucone w świeży grób.

Maszerują chłopcy, maszerują:

„Raz, dwa, trzy, cztery; raz, dwa, trzy!”^[1]