Nie wiadomo, z jakiej racji

Trzymamy się orientacji,

Że już, już, może dziś

Wyda nam rozkazy Zbyś,

Staniem do mobilizacji.

A tymczasem kiepska szansa.

Od jednego ordynansa,

Co pod drzwi wścibia nos

I najwyższy słyszał głos,

Wiem, że tańczym kontredansa.

Austryjaki, te przechery,

Te spod Łucka bohatery,

Ani rusz, psia ich mać,

Nie chcą nam legunów dać,

– „Widnia bronią Legionäry”.

My w tej politycznej matni

Najwięcej jesteśmy stratni.

Każdy już zwinął sam

Cały swój cywilny kram,

Chodzi niby dziad ostatni.

Wszyscy łażą dziś bez werwy,

Potargane wiążąc nerwy:

Oj, już czas, oj, już czas,

Żeby każdy w mundur wlazł,

Żołd fasował i konserwy.^[2]