Nocka już zapadła,

przy drodze usnął chwast,

wkoło cisza polna, pachnący las.

Spoglądam ze wzruszeniem

w daleki, cichy świat,

świat zagubiony – dziecinnych lat.

I oczy jakieś smutne mam,

a serce pełne wspomnień

I pochylony nad rzeką sad.

Oddać mógłbym wszystko

za jeden taki dzień.

Nie pomnę to już kiedy – spadł pierwszy śnieg

i wszędzie było biało tak,

po prostu tak dziecinnie,

gdym rano bieżył drogą wśród pól.

A na rozstaju czterech dróg,

skąpany w blasku słońca, stał

w zimowej szacie mój stary dom.

Tyle lat minęło,

a może cały wiek

wspominam swoją młodość, jej każdy dzień.

Gdy ojciec mnie na ręce brał

i niósł mnie w stronę rzeki,

nad którą pachniał zimowy sad.

A na rozstaju czterech dróg,

skąpany w blasku słońca stał

w najbielszej szacie – mój stary dom.^[3]