Stary Siset kiedyś mówił mi

staliśmy w bramie, był świt

gdy czekaliśmy na słońca wschód

i samochodów rósł szum

mówił: Czy muru nie widzisz?

Wszystkich nas trzyma ten mur

gdy nie będziemy bronić się

zagrodzi nam każdą z dróg

Gdy uderzymy, runie mur

nie może przecież wiecznie trwać

na pewno runie, runie, runie

nie pozostanie po nim ślad

jeśli uderzysz mocno tu

a ja uderzę mocno tam

na pewno runie, runie, runie

i wolny będzie każdy z nas

Lecz minęło już tyle lat

ręce mam starte do krwi

a kiedy czuję, że sił mi brak

mur rośnie grubszy niż był

wiem już, że ledwie się trzyma

lecz ciężko ruszyć go stąd

nawet gdy czuję przypływ sił…

Powtórz, Sisecie, pieśń swą

Gdy uderzymy, runie mur

nie może przecież wiecznie trwać

na pewno runie, runie, runie

nie pozostanie po nim ślad

jeśli uderzysz mocno tu

a ja uderzę mocno tam

na pewno runie, runie, runie

i wolny będzie każdy z nas

Stary Siset nie mówi nic

słowa porwał zły wiatr

dokąd – on jeden tylko wie

ja w bramie tkwię cały czas

i gdy przychodzą nowi wciąż

słyszą, jak rośnie mój głos

śpiewam ostatnią Siseta pieśń

tę, której uczył nas on:

Gdy uderzymy, runie mur

nie może przecież wiecznie trwać

na pewno runie, runie, runie

nie pozostanie po nim ślad

jeśli uderzysz mocno tu

a ja uderzę mocno tam

na pewno runie, runie, runie

i wolny będzie każdy z nas^[1]