Piąta rano zabawo skończona

różowieje już niebo na wschodzie

jakim słowem przywita mnie żona

bardziej święta niż proboszcz dobrodziej

głowa ciężka leciutkie kieszenie

i w łazience unika się lustra

bo najtrudniej z obitym sumieniem

razem z sobą doczekać do jutra

A jutro znów pójdziemy na całość

za to wszystko co się dawno nie udało

za dziewczyny które kiedyś nas nie chciały

za marzenia które w chmurach się rozwiały

za kolegów których jeszcze paru nam zostało

a jutro znów pójdziemy na całość

miasto będzie patrzeć twarzą oniemiałą

bo kto widział żeby z nocą się nie liczyć

na dwa głosy nagle śpiewać no ulicy

że w tym życiu to nam jakoś życia ciągle mało

Tak mijają miesiące i kraje

coraz mądrzej gadają dokoła

a my starym złączeni zwyczajem

nasze wojny toczymy przy stołach

a nad ranem gdy boje skończone

wstaje słońce jak zwykle z ochotą

w błogi spokój otulą nas żony

i pozwolą zwyczajnie odpocząć

Bo jutro znów idziemy na całość...^[4]