Melodia pochodzi z wystawianej w Warszawie (z ogromnym powodzeniem) w II połowie XVIII wieku głośnej komedii mieszczańskiej francuskiego dramaturga Louis Sébastien Merciera Taczka sprzedającego ocet i musztardę, czyli cnota w grubej łachmanie^[1].

Utwór zamieszczony został w wydaniu dzieł Franciszka Karpińskiego (1806) z charakterystycznym dopiskiem w podtytule: „Szczęśliwie doszłej Konstytucji Krajowej”. Najpopularniejszy autor epoki stanisławowskiej, choć do króla żywił swoje osobiste urazy, nie mógł pozostać obojętnym na tak doniosłe dla kraju wydarzenie, jakim było uchwalenie Konstytucji 3 Maja. Utwór F. Karpińskiego nie jest jednak deklaratywny. Zawiera szereg sformułowań, na swoje czasy, wręcz radykalnych. Widać, że dotarły do autora echa rewolucji francuskiej. Zresztą tekst śpiewany jest na nutę piosenki pod wymownym tytułem Patrzcie, bogacze świata^[2].