Na północ jadę, na drugi mapy brzeg

Po trochę ciepła, choć wokół taki śnieg

Do miasta w lasach, co bielą wita mnie

Mokradło skute w jeziornej tonie mgle

W srebrzysty wieczór wysiadam na peronie

Wiatr zrywa czapkę, śnieg chrzęści, marzną dłonie

Lecz już ktoś czeka na sosnach szary szron

Ja wciąż z daleka powracam tu mój dom

I tylko tam wierzę w Mikołaja

Bo przecież jest, skoro prezenty daje

Dzwoneczków dźwięk z anielskim znanym chórem

Smętek nieśmiało snuje się pod murem

I tylko tam wierzę w Mikołaja

Bo przecież jest, skoro prezenty daje

I choć przy stole trochę nas już mniej

Na północ jadę, dzieciństwa ścigam sen

Na północ jadę, na drugi mapy brzeg

Po trochę ciepła choć wokół taki śnieg

Do miasta w lasach, co bielą wita mnie

Mokradło skute w jeziornej tonie mgle^[1]