Naga kąpała się w toni

przeczystych, krynicznych wód.

Wiatr nagły porwał jej suknie

i porozrzucał wśród chmur.

Dała mi znak, zawstydzona,

bym przyniósł jej zamiast szat

garść liści winnego grona,

kwiat lilii i mirtu kwiat.

Z płatków róży uszyłem

stanik – ot, prawie nic,

była nieduża, więc róży

aż nadto starczyło mi.

Z pędu winnego zieloną

suknią okryłem ją,

lecz dziewczę było tak drobne,

że listka byłoby dość.

Podała dłonie w podzięce

wziąłem podziękę z jej ust,

gorąco i tak serdecznie,

że opadł z niej cały strój.

I od tej pory codziennie

biega, by kąpać się tam,

i wznosi modły żarliwe

do Boga, by powiał wiatr,

by powiał wiatr.^[1]