Nam się dziś stała nowina

Zgłoszenie do artykułu: Nam się dziś stała nowina

Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE i ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 (Dz. U. poz. 1000), w celu wymiany informacji z zakresu polskiej pieśni i piosenki. Wymiana informacji będzie się odbywać zarówno za pośrednictwem niniejszego formularza jak i bezpośrednio, w dalszym toku spraw, redaktora bazy danych, prowadzącego korespondencję z właściwego dla niego adresu mailowego.
Administratorem danych jest Ośrodek Kultury „Biblioteka Polskiej Piosenki” z siedzibą w Krakowie przy ulicy Krakusa 7. Wszelkie dokładne informacje o tym jak zbieramy i chronimy Twoje dane uzyskasz od naszego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (iodo@bibliotekapiosenki.pl).
Wszystkim osobom, których dane są przetwarzane, przysługuje prawo do ochrony danych ich dotyczących, do kontroli przetwarzania tych danych oraz do ich uaktualniania, usunięcia jak również do uzyskiwania wszystkich informacji o przysługujących im prawach.

Tytuł:

Nam się dziś stała nowina

Klasyfikacja:

kolęda

Autor słów:

nieznany

Informacje

Pieśń tę notuje Kolberg (Lud 1890, Chełmskie I, nr 4). Podejmuje ona jeden z ulubionych apokryficznych wątków, opowiadanie o nadzwyczajnych zdarzeniach towarzyszących ucieczce Świętej Rodziny do Egiptu. Rękopisy XVIII-wieczne przekazują inną, kilkudziesięciozwrotkową Peregrynację do Egiptu, gdzie cała natura na przeróżne sposoby składa hołd Uciekinierom; niestety, w znanych nam źródłach nie została zapisana melodia owej pieśni. Tekst zanotowany przez Kolberga (19 dwuwierszy na przemian odpowiadających sobie formalnie) jest nierównomierny wersyfikacyjnie: najpewniej do pierwszego cztero wiersza tradycyjnego śpiewu (który zbliżony jest bardzo do niektórych XVI-wiecznych przekazów) domontowano popularną legendę, przy wierszach hipermetrycznych rozdrabniając odpowiednio wartości nutowe. Wydaje się, iż sam tekst nie został przez Kolberga prawidłowo spisany: występuje tam bowiem dokładne powtórzenie dwuwiersza „I zdybali chłopka...”, błędne z punktu widzenia rozwoju wątku, dlatego w powtórzonym dwuwierszu zmieniamy rym „orzący-siejący”, na „stojący-koszący”. Podajemy dwuwiersze: 1–4, 6–8, 5 (w miejsce 9, o analogicznej treści), 10–13, 19[1].

Bibliografia

1. 

Polskie kolędy i pastorałki: antologia, s. 104–106, 180.