Kiedy król Nemrod

w drogę się wybierał,

patrzył wciąż na niebo,

gdzie się gwiazdy mienią.

Ujrzał boskie światło

nad żydowską ziemią,

bo oto miał się zrodzić

ojciec Abraham.

O Abrahamie,

ojcze wielbiony,

błogosławiony,

światło Izraela!

Więc do akuszerek

ogłosił orędzie,

że gdy do brzemiennej

każda z nich przybędzie,

niechaj żaden syn im

żywy nie osiądzie,

bo oto miał się zrodzić

ojciec Abraham.

O Abrahamie…

Gdy żona Terach

brzemienną się stała,

mąż ją zapytywał

z wieczora i z rana:

– Czemu patrzysz, jakbyś

sekret ukrywała?

Ona zaś już znała

skarb, który nosiła.

O Abrahamie…

Kiedy się zbliżały

jego narodziny,

ona szła przez pola,

sady i winnice,

wreszcie dała światu

w przytulnej piwnicy

syna najświętszego,

umiłowanego.

O Abrahamie…

Niechaj żyją kumy,

niech żyje mohel,

niech do nas przyjdzie

ów Mesjasza dzień,

gdy zbawiony będzie

cały Izrael!

Pan nie zapomni swego

ludu wybranego.

O Abrahamie…

Abram abinu

padre querido

padre bendicho

luz de Israel!^[1]