Pierwszy wariant tekstu został nadesłany przez Zofię Szabot w ramach konkursu zorganizowanego staraniem Zarządu Głównego Związku Młodzieży Wiejskiej oraz redakcji tygodnika „Nowa Wieś”. Utwór śpiewali partyzanci i harcerze podczas okupacji. Drugą wersję słów przekazał Władysław Trzuskowski. Informatorem uczestnika był Czesław Idasiak, instruktor WF Technikum Przemysłowo-Pedagogicznego w Pabianicach, były partyzant, który walczył w lasach lubelskich. Tekst trzeci, mocno zbliżony do zapisu pierwszego, przesłała na konkurs Irena Maślanka.

Melodia utworu jest zlepkiem elementów rytmicznych i motywów, zaczerpniętych z obfitej ilościowo produkcji tang okresu międzywojennego. Zachodzi przy tym kolizja między wymową tekstu pieśni a jego szatą muzyczną, wzorowaną na formie tanga i pełną naiwności. Tempo tej pieśni wzrasta, gdy śpiewana jest w marszu^[1].

Trzeci wariant tekstu rozpowszechniony był w harcerstwie pod koniec lat 60^[2].

Czwarta wersja śpiewana była przez „Żołnierzy Wyklętych”, a potem przez harcerzy ZWHP w latach 1979–89, której to nauczyli się na Wykusie od kombatantów NSZ harcerze ze Skarżyska-Kamiennej^[3].