La, la, la, la, la, la, la,

La, la, la, la, la, la, la

Nie będę cię rwa­ła,

Kon­wa­lij­ko bia­ła,

Bo ty­ byś na moją

Pło­chość na­rze­ka­ła.

My­śla­ła­byś so­bie,

Że to na złość ro­bię.

Ro­śnij więc szczę­śli­wie,

Ga­jom ku ozdo­bie.

Nie mam ja dziś komu

Kwia­ty nieść do domu,

Nikt mi ich nie wyj­mie

Z wło­sów po kry­jo­mu.

Nie ma już są­sia­da,

Co kwia­ty wy­kra­da,

Zdra­dziec­ki to chło­piec,

Ale słod­ka zdra­da!

Po­kąd nie przy­je­dzie,

Nic mi się nie wie­dzie,

Bo wciąż tyl­ko my­ślę

O mło­dym są­sie­dzie.

I wszyst­ko mnie nu­dzi,

Ucie­kam od lu­dzi;

Na­wet zry­wać kwia­ty

Chęt­ka się nie bu­dzi.

La, la, la, la, la, la, la,

La, la, la, la, la, la, la

Mo­żesz więc w spo­ko­ju

Ro­snąć tu przy zdro­ju,

Dziś mi­ nie nie przyj­dzie

Z kwie­ci­ste­go stro­ju.

Lecz gdy wró­ci luby

Za­wrzeć ze mną ślu­by,

Wte­dy, kon­wa­lij­ko,

Już nie uj­dziesz zgu­by.^[6]