Nie moja wina, że jestem poetą

i patrzę na świat

lirycznie,

Że lubię, gdy mnie niespodziewanie

nastraja coś

metafizycznie.

To nierozsądne, lecz nic nie poradzę

i nikt poradzić

nie może,

Że zawiłości świata chcę zamknąć

w melodii

i w metaforze.

Wiem, że rzeczowi, praktyczni ludzie

sprytem i siłą

przebicia

Potrafią zdobyć, co zdobyć pragną

– i łatwiej, i prościej im

w życiu.

Lecz czy ci pewni, dumni, z łokciami,

te wszystkie trzeźwe

rozumy,

Czy oni żyją? – jeśli tam, w środku,

brak choćby cienia

zadumy.

Bo JA nic przecież nie znaczy, jeżeli

w tym JA poza nim

nic nie ma

– Wiersz zamilczany jest często cenniejszy

niż głośny, lecz pusty

poemat.

I choć poetów raczej nie lubi

wrzaskliwa epoka

nasza,

Ja się nie umiem zmienić – i nie chcę.

Taki już jestem.

Przepraszam.^[2]