Już nie mów nic

Już nie mów nic

Nie trzeba szeptu ani światła

Tu pozwól być

Po prostu być

Niech cisza ściele się jak atłas

Niech palce rąk

wygładzą mrok,

co pnie się wokół ciał samotni

Niech nocy kwiat

– pachnący wiatr –

przywróci czucie zmysłom głodnym

Tam jest samotna nasza wyspa

Tak czysta

Potajemna przystań

By odkryć ją nie trzeba mówić nic

Już nie mów nic

Już nie mów nic

Nie pytaj: „dokąd?” ani „po co?”

Tu pozwól być

Po prostu być

Nie szukaj prawdy poza nocą

W mroku jest dość bezpiecznych miejsc

z dala od gestów, min i przebrań

W mroku, na samym nocy dnie

złota i srebra

nie ma w naszych ciał katedrach

Bo noc jest dobra i przejrzysta

Jak kryształ

Mroku głębia szklista

Do rana niezmącona perłą mgły

Tam jest samotna nasza wyspa

Tak czysta

Potajemna przystań

by odkryć ją nie trzeba mówić nic, nic, nic...^[2]