Świat przygląda się nam

Lecz nie spuszcza nas z oczu, a zatem

Czy nie miałabyś nic przeciw temu

by schować się przed światem?

Starczy znaleźć zaklęcie

Cienką strunę dotykiem obudzić

a zrobimy się tacy maleńcy

Niewidzialni dla świata i ludzi.

Nie nie nie

nie znajdą nas

od zmierzchu aż po brzask

wiele znam

tajemnych przejść

do całkiem innych miejsc

W pustyni się zdołamy schronić

tej z ziaren piasku w Twojej dłoni

Schronimy się za oceanem

we wnętrzu muszli rozbujanym

Od zmierzchu aż po brzask

Nikt nie odnajdzie nas

Od zmierzchu aż po brzask

Nikt nie odnajdzie nas

W Twoich oczach zdumienie

Skąd ta myśl o ucieczce w nieznane?

Może niezbyt mam czyste sumienie,

gdy patrzę na Ciebie kochanie.

Tuż za progiem są cuda –

mikroświatów zmysłowe obszary

Powiedz „tak”, a na pewno się uda

Bo to właśnie – kochanie – są czary.

Nie nie nie...

Ja znam się na tym

Są małe i wielkie światy

A nasz świat

jest akurat

Nie nie nie...^[2]